ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ «ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ»

Η λέξη «μεταρρύθμιση»

1. Εξακολουθεί να είναι επίκαιρη και εξακολουθούν οι ίδιες γενικόλογες τοποθετήσεις που αφορούν την εικόνα της παιδείας και της «μεταρρύθμισης» τα τελευταία 30 χρόνια. Γιατί όλα αυτά τα χρόνια υπάρχει συνεχώς σε εξέλιξη μία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, με άγνωστους στόχους, με αβέβαια και μη μετρήσιμα αποτελέσματα, η οποία συναντά συνεχώς «έξυπνες» και ίσως τελικά «αποδεκτές» λύσεις. Το καλύτερο ταυτίστηκε με το ευκολότερο, η πτώση του επιπέδου επεκτάθηκε προς κάθε κατεύθυνση και με εξαίρεση ελάχιστες προσπάθειες στο τέλος καταλήξαμε στο να μην μπορεί η μισή τάξη στο γυμνάσιο να συντάξει δέκα αράδες ευανάγνωστο, ορθογραφημένο και κατανοητό κείμενο.

Οπως αποδεικνύεται, με την απλή καταγραφή και παρουσίαση των τελευταίων εγγραφών του μητρώου μας, γίνεται φανερό ότι τον Σύνδεσμο και τις πρωτοβουλίες του αγκάλιασαν πολλοί συναπόφοιτοι και επειδή το καλοκαίρι συνήθως ενδείκνυται για κάθε είδους απολογισμούς, με αφορμή ότι οι εγγραφές δεν αφορούν μόνο τους νέους απόφοιτους του σχολείου (2006) αλλά απόφοιτους παλαιοτέρων ετών, με αφορμή αυτό το γεγονός και σαν μια προσπάθεια «απλής» «εξήγησης» της όλης μας δραστηριότητας, σ’ αυτά τα πλαίσια απολογισμού που μας διακατέχουν κάθε καλοκαίρι, θέλω να καταγράψω δύο πολύ ιδιαίτερα και σημαντικά για τον Σύνδεσμο και το Διοικητικό Συμβούλιο στοιχεία.

Το πρώτο λέγεται «Συνεργασίες». Ο Σύνδεσμος θεωρώ ότι βγήκε «κερδισμένος» τα τελευταία αυτά χρόνια, από τις πρωτοβουλίες και τις δράσεις που αναπτύχθηκαν, μέσα από το σχεδιασμό των προτεραιοτήτων που έθεσε το Δ.Σ., με τις «συνεργασίες» που ανέπτυξε. Γιατί μέσα από μια συνεργασία, ιδιαίτερα σε τοπικό επίπεδο, μπορείς να δεις να αναπτύσσονται πρόσθετες και ιδιαίτερες δυνάμεις, απόψεις και πρωτοβουλίες, να έχεις πολλαπλή σύνθετη ανάλυση της όλης αναζήτησης ή της θεματολογίας που επιχειρείς να διερευνήσεις και έτσι τελικά μια καλύτερη «εικόνα» και ίσως και είναι καλύτερο – πληρέστερο αποτέλεσμα από αυτό το οποίο αρχικά επεδίωκες.

TA NEA TΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ (Ή ΟΤΙ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΜΕ ΤΗ ΦΡΑΣΗ ΑΥΤΗ)

130 φύλλα συνεχούς έκδοσης. Για την σημαντική αυτή εκδοτική επιτυχία σκεφτήκαμε να σας παρουσιάσουμε ένα πλήρες αφιέρωμα με τα βιβλία των συναποφοίτων – συγγραφέων, πιστεύοντας ότι η παρουσίαση της συγγραφικής αυτής δουλειάς των συναποφοίτων είναι για μας ΤΑ πραγματικά νέα των συναποφοίτων.

Η στήλη «συναπόφοιτοι συγγραφείς» καθιερώθηκε πριν από τρία ακριβώς χρόνια και πολύ γρήγορα αγαπήθηκε και το απέδειξε από τον εξαιρετικά μεγάλο αριθμό βιβλίων που συνεχίζουμε να παραλαμβάνουμε.

Με αφορμή την έκδοση του ημερολογίου 2006  της Δημοτικής Κίνησης – Το Λιμάνι της Αγωνίας, «ο Πειραιάς και το ρεμπέτικο τραγούδι», που στην ουσία είναι μια ουσιαστική μελέτη και συμβολή στην εξερεύνηση αυτού του καταπληκτικού μουσικού φαινομένου, αλλά και την μαζικότητα της εκδήλωσης – παρουσίασής του, που έγινε στην θεατρική αίθουσα του Συνδέσμου μας, προκύπτει, μάλλον αβίαστα, ένα σπουδαίο χαρακτηριστικό για το ρεμπέτικο: Η διαχρονικότητά του.

Το ότι το ρεμπέτικο άντεξε τόσο πολύ στο χρόνο, παρά το ανελέητο κυνηγητό που υπέστη, από το 1936 και μετά, οφείλεται μάλλον σε όσα διαπίστωσε ο μοναδικός Μάνος Χατζιδάκις, στη σημαντική διάλεξή του, το 1949, που όμως εξακολουθούν να είναι επίκαιρα όσο ποτέ. Ο Μάνος Χατζιδάκις θέλησε να μπει στο πνεύμα και να σχολιάσει το ρεμπέτικο και μάλιστα είχε το θάρρος (το 1949) να συνδέσει το ρεμπέτικο με το βυζαντινό μέλος, με την εκκλησιαστική μουσική παράδοση της ανατολής, ίσως γιατί καταλάβαινε ότι αυτά τα τραγούδια είχαν γραφτεί για την αλήθεια, για την αλήθεια μέσα από εκείνες τις φτωχογειτονιές της ονειρικής κάποτε πόλης του Πειραιά.

ΠΕΙΡΑΙΑΣ – 170 ΧΡΟΝΙΑ

Στις 25 Οκτωβρίου του 1835, 41 κάτοικοι του Πειραιά ζητούν από την κυβέρνηση να τους νομιμοποιήσει για τη συγκρότηση δημοτικής αρχής και ζητούν επίσης άδεια να συνέλθουν σε συγκεκριμένη μέρα και ώρα, προκειμένου να εκλέξουν δημοτικούς άρχοντες. Η αίτησή τους γίνεται δεκτή, παρότι σύμφωνα με την τότε ισχύουσα νομοθεσία ήσαν λιγότεροι του απαιτουμένου ελαχίστου ορίου των 300 κατοίκων και στις 23 Δεκεμβρίου 1835 ορκίζεται πρώτος Δήμαρχος ο υδραίος Κυριάκος Σερφιώτης, πάρεδρος ο χίος Κ. Σκυλίτσης και έξι Δημοτικοί Σύμβουλοι.

Επίσημα, από την ημερομηνία αυτή, ξεκινάει και η τελευταία ιστορική περίοδος της πόλης του Πειραιά, από το φημισμένο λιμάνι της αρχαιότητας, στην παρακμή του μεσαίωνα και στην αναγέννηση που πραγματοποιείται στα τέλη του 1800 και στις αρχές του 1900. Τότε είναι που η πόλη γνωρίζει μία εκρηκτική και εκπληκτική ανάπτυξη στο εμπόριο, στη ναυτιλία, στη βιομηχανία, με κόσμημα το Δημοτικό Θέατρο, με έργα του Κλεάνθη και που χαρακτηρίστηκε σαν το ελληνικό «Μάντσεστερ».

Με αφορμή τα 170 χρόνια ιστορίας που συμπληρώνει ο Δήμος της πόλης μας, από την ίδρυσή του το Δεκέμβριο του 1835, το Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου μας πήρε τις παρακάτω πρωτοβουλίες και καταθέτει μέσω του σημειώματος αυτού και μία επιπλέον πρόταση.

Πρωτοβουλία 1η

Ήδη από το προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας μας ξεκινήσαμε την παρουσίαση ενός ειδικού αφιερώματος με βιβλία και συγγραφείς, που αναφέρονται στους ανθρώπους και την πόλη Πειραιά.

Στη ετήσια Γενική μας Συνέλευση, στις 24 Απριλίου 2005, για πρώτη φορά ενεργοποιήσαμε ένα συγκεκριμένο άρθρο του Καταστατικού μας (§2.2), το οποίο προβλέπει τα της εκλογής επίτιμων μελών και ειδικότερα με λεπτομέρεια τα εξής:

«2. Επίτιμα μέλη εκλέγονται από την Γενική Συνέλευση μετά από πρόταση του Δ.Σ. και με πλειοψηφία των 2/3 των παρόντων, εξέχοντα μέλη της κοινωνίας που παρέχουν μεγάλες υπηρεσίες στον Σύνδεσμο ή την Ιωνίδειο Σχολή. Τα επίτιμα μέλη συμμετέχουν χωρίς ψήφο στις Γενικές Συνελεύσεις. Τα ονόματά τους αναγράφονται σε πίνακα που αναρτάται στα γραφεία του συνδέσμου.»

Λίγες σκέψεις για τη θεωρία των πρώτων αριθμών αλλά και την αριθμοσοφία των Πυθαγορείων.

Με το 2ο Νομικό Συμπόσιο του Συνδέσμου, αλλά και το 2ο Καλοκαιρινό μας Party στον Ι.Ο.Π. κλείνει ένας «πρώτος» κύκλος δημιουργικής προσπάθειας στο Σύνδεσμό μα, γιατί όλοι αυτοί οι νέοι θεσμοί, που είχαμε την πρωτοβουλία να θεσπίσουμε, έφτασαν πλέον στο μαγικό αριθμό «2».

Αν η μονάδα «1» είναι η αρχή της δημιουργίας, γι’ αυτό και στη θεωρία των αριθμών ή στη θεωρία του κόσμου της πληροφορικής η διαφορά ανάμεσα στο «0» και το «1» είναι η ίδια η δημιουργία, η διαφορά ανάμεσα στο φως και στο σκότος, η διαφορά ανάμεσα στο on και στο off, τότε το «2», η δυάδα είναι «η αρχή και η αιτία του άρτιου», η «πηγή πάσης συμφωνίας», είναι η αιτία του πλήθους, είναι η μητέρα των αριθμών τους οποίους γεννάει, είναι η Ερατώ, η οποία «ελκύει» προς τον εαυτό της «μέσω του έρωτα», την προσχώρηση της μονάδας ως είδους και έτσι «γεννά τα εναπομένοντα αποτελέσματα».

Με το φύλλο αυτό της εφημερίδας ολοκληρώνουμε πλέον την παρουσίαση των βασικών σημείων του απολογισμού της χρονιάς που πέρασε. Κράτησα για το σημείωμά μου αυτό μερικά μόνο κρίσιμα ποιοτικά στοιχεία που αφορούν τη συνολική αυτή προσπάθεια που γίνεται στο Σύνδεσμο και είναι τα εξής:


1. Θα συνεχιστεί και τη δεύτερη αυτή διετία η νέα στήλη που καθιερώσαμε στην εφημερίδα μας και είναι η συγγραφική δουλειά των συναποφοίτων και η παρουσίαση της πνευματικής τους δουλειάς, με τον τίτλο «ΒΙΒΛΙΑ ΣΥΝΑΠΟΦΟΙΤΩΝ».

Σελίδα 3 από 8